Hey

Ik vond het heel erg tof dat je me bent bezoeken en dat je me aan het praten hebt gebracht. Soms lijkt het erop ik mezelf weer ontdek of doe opleven door te praten over mezelf en de zwartgeblakerde woorden verkleuren van zwart/grijze tinten tot kleurigere geurigere woorden. Alle gekheid op een stokje die eerst halfstok hing maar dan toch uitmondde in en uit men denkpistes. Zelfs tijdens het gesprek vielen er leegtes die niet werden opgevangen met wolken van woorden en hingen er moodswings in de lucht die men luchtwegen vernauwde tot ternauwernood er een woord aan te pas of te onpas kwam. Opletten dat de kleuren niet te fel worden zodoende men zich moet afweren van de flits en de ontworteling van de mening die uiteindelijk volgt na een tirade van gestuntelde knip en plak woordjes. Er is altijd een vete gaande in het al dan niet bestaan van je eigen waarheden dat zich keer op keer doet ronddraaien als een vrouw die opeens bemerkt ze helemaal alleen is in het hulst van de nacht en bij het krieken van de ochtend in een mannelijke kroeg staat te zwalpen. Maar als je de proef op de som neemt en de volharding treft in de kern van je aanpak zit je toch nadien niet meer in zak en as waarvoor je altijd kiest op de terug zo eenzame trip huiswaarts.Misschien is de gewoonte der gewoontes een te bekend begrip geworden in je geheugenpakket en verlost het zichzelf aanmakende van het kwade, amen. God zag het, keek ernaar en liep voorbij.